ŻYWIENIE

Właściwe żywienie sznaucerów jest sprawą bardzo ważną. Wszelkie błędy żywieniowe mogą odbić sie ujemnie nie tylko na stanie ich skóry i sierści, a co za tym idzie na ich urodzie, lecz przede wszystkim stanowią zagrożenie dla zdrowia. Prawidłowo karmiony pies nie jest chudy ani zbyt tłusty, ma dobrze rozwinięte mięśnie, nie powinien mieć sadła pod skórą, ani widocznych żeber. Jego sierść ma piękny połysk, a na skórze nie widać żadnych zmian.

Wśród sznaucerów zdarzają się niejadki. Jest to najczęściej wina właściciela, który nie przestrzega określonych, zawsze jednakowych godzin karmienia, a przede wszystkim nie zapewnia psu dostatecznej ilości ruchu. Jednocześnie dogadza swemu pupilowi gdy ten czasem nie ma apetytu. Okresowy brak apetytu jest rzeczą normalną. Pies czasem nie ma ochoty na jedzenie. Nie należy go wtedy zachęcać wmuszając pokarm na siłę lub dodając coraz smaczniejsze kąski. Tak właśnie wychowuje się wybrednego niejadka.

Nie zjedzone pożywienie należy wyrzucić i traktować ten posiłek jako zjedzony. Jeżeli pies zachowuje się normalnie, jest wesoły i poza brakiem apetytu nie wykazuje żadnych innych objawów, nie ma powodu do niepokoju.

Sprawdzianem właściwego żywienia są miedzy innymi "kupki" naszych psów, dlatego powinniśmy je zawsze ogladać. Właściwie karmiony pies ma odchody w postaci uformowanych, dość miekkich balasków, w kolorze jasno- lub ciemnobrunatnym. Żółte, jasne, kruszace sie kupki świadcza o nadmiarze kości, bardzo ciemne, prawie czarne, rzadkie wskazują na nadmiar miesa, papkowate, nieforemne są wynikiem nadmiaru kasz, płatków i innych mało strawnych potraw. Obserwujac kupki, możemy zauważyć też ewentualne pasożyty. Psy, w odróżnieniu od ludzi, nie posiadają zwieracza, który zamyka ujście przełyku do żoładka. Z tego też powodu maja duża łatwość wymiotowania. Nie wpadajmy w panikę, gdy nasz pies po zbyt łapczywym zjedzeniu posiłku, natychmiast go zwróci (czasem zjada go ponownie). Czesto gdy pies jest bardzo głodny, szczególnie rano, kiedy po nocy ma zupełnie pusty żoładek, na odgłos naszego krzątania się przy przyrzadząniu posiłku wymiotuje śliną ze śluzem. Pozbywa sie w ten sposób nadmiaru soków trawiennych które przy pustym żołądku mogłyby uszkodzić jego ścianki. Często też podekscytowany pies (a w takim stanie wydziela się wiecej soków żoładkowych) je trawę, co ułatwia mu zwrócenie nadmiaru soków żołądkowych.

Pies powinien mieć jedzenie urozmaicone, lecz jeśli zmieniamy rodzaj pożywienia podawanego psu, nie można robić tego gwałtownie. Nagła zmiana pożywienia prawie zawsze powoduje rozstrój żołądka.


ZASADY OGÓLNE:

- Jedzenie powinno być letnie (w żadnym wypadku wprost z lodówki!) i o konsystencji papkowatej.

- Jedzenie powinno być mało tłuste, bez sosów i wywarów mięsnych.

- Miska po każdym posiłku powinna być umyta.

- Nie należy karmić przed spacerem. Po jedzeniu pies powinien odpoczywać przez co najmniej dwie godziny.

- Woda do picia przegotowana lub ze studni artezyjskiej musi być zawsze dostępna dla psa w dowolnej ilości. Jeśli pies jest zgrzany po spacerze, nie powinien pić zimnej wody.

- Między posiłkami nie dawać smakołyków, chyba że jako nagrody przy nauce.


CO PIES MOŻE JEŚĆ?

MIĘSO: mielone, drobno krojone, grubiej krojone - zależnie od wieku. Szczeniętom i psom starym dajemy mięso pokrojone drobno lub nawet mielone. Mięso powinno być chude, możliwie bez łoju. GATUNKI: wołowe, cielęce - surowe i gotowane, baranina - tylko gotowana, konina - surowa lub gotowana, jedynie na zmianę z innymi gatunkami mięsa. Nie można karmiać tylko koniną. Podajemy na przykład trzy razy w tygodniu koninę, cztery razy - inne mięso. Można podawać podroby mięsne, które z wyjątkiem wątroby muszą być gotowane. Wątroba może być podawana również na surowo, jednak w większej ilości powoduje rozwolnienie. Podrobów mięsnych nie dajemy szczeniętom i młodzieży, ponieważ nie są pokarmem w pełni wartościowym.

NABIAŁ:ser twarogowy biały, nie kwaśny, chudy lub tłusty, kupowany w sklepie. Szczenięta i młodzież powinny dostawać dwa, trzy razy w tygodniu jajko z żółtkiem surowym, białkiem lekko ściętym. Mleko dajemy tylko szczeniętom.

JARZYNY:surowe - starte na bardzo drobnej tarce lub gotowane - bardzo dobrze rozgniecione. Pies ma krótki cykl trawienia, ze względu na krótki przewód pokarmowy. Ponieważ jarzyny nie są pokarmem łatwo trawionym przez psa, należy je podawać w stanie jak najbardziej rozdrobnionym, co ułatwia trawienie. Jarzyny można podawać w zasadzie wszystkie, z wyjątkiem strączkowych i kapusty. Z owoców bardzo korzystne są jabłka.

KASZE:mocno rozgotowane - mocniej niż dla człowieka. Takie przygotowanie kasz jest konieczne ze względów trawiennych. Wskazane są kasze: kukurydziana, gryczana i ryż

MAKARON:nie wskazany

RYBY:tylko morskie, gotowane, ości należy usunąć.

PRZYSMAKI: ser żółty, suchary z bułki oraz (dla młodych psów) kości cielęce gotowane lub sparzone, podawane na deser.

DODATKI: od czasu do czasu jeden ząbek czosnku dobrze roztarty, podawany z posiłkiem przez pary dni, zapobiega zarobaczeniu; posiekana pokrzywa, zebrana w miejscach dalekich od spalin, jest dobrym źródłem żelaza, wskazanym dla młodych psów; łyżeczka siemienia lnianego zmielonego - raz na dzień olej roślinny sojowy lub słonecznikowy - dla miniatur.

WITAMINY: Preparaty wapniowe i witaminy podajemy szczeniętom, młodzieży, sukom szczennym i karmiącym. Są one do nabycia w "psich sklepach" i zawierają cały zestaw związków wapnia, fosforu i witamin potrzebnych psom. W szczególnych przypadkach lekarz weterynarii może zaleciū podawanie dodatkowych witamin. Natomiast psy dorosłe, w pełni rozwinięte, powinny dostawać te składniki w postaci naturalnej w jedzeniu.


ZABRONIONE!

Kości inne niż cielęce, a szczególnie piszczelowe z drobiu, mięso wieprzowe, wędliny, wyroby garmażeryjne, przyprawy, nieświeże mięso gotowane nawet lekko skwaśniałe; jak i wszystkie pokarmy skwaśniałe; grube, źle rozgotowane kasze, słodycze (cukierki, czekolada itp.). Bardzo szkodliwe są wywary z mięsa i kości! Kaszy nie należy gotować na mięsie, lecz na wodzie, a mięso dodawać.


CZĘSTOTLIWOŚĆ POSIŁKÓW

Do 7. tygodnia życia pies powinien jeść 5 razy dziennie. Od 8. do 12. tygodnia - 4 razy dziennie. Od 4. do 5. miesiąca życia karmimy 3 razy dziennie. Od 5 do 9 miesiąca 3 razy dziennie, a od 9. miesiąca do końca życia 2 razy dziennie.

źródło: B. Szczerbicka, I. Krassowska: "Sznaucery"